***********************************
ഒരുവേള ഞാൻ എന്നെ മറന്നു.....
എന്നിലെ മോഹങ്ങളെയും
മോഹഭംഗങ്ങളെയും
കുറിച്ചുവയ്ക്കാനായൊരു
കവിത മറന്നു......
എന്റെപ്രിയ അക്ഷരങ്ങൾ
മറന്നു.....
മനസ്സിൽ ഉരുവായ്
എങ്കിലും അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ
പിറക്കാൻ കഴിയാതെ......
ഗർഭത്തിൽ വച്ചുതന്നെ മൃതിയടഞ്ഞൊരു.....
ചാപിള്ളയായ് മാറിയോ ഇന്നെന്റെ കവിത.......
മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകൾ
തുറന്ന്......എന്റെമൗനം
പോലും ഞാൻ വാചാലമാക്കി
കവിതയിലൂടെ.....
അതിൽ നിന്നോടുള്ള പ്രണയവും
പരിഭവവും....ഇഷ്ട്ടങ്ങളും......
എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു......
കവിത എനിക്കൊരു കണ്ണാടി
ആയിരുന്നു......
എന്റെ മുഖമല്ല ഞാനതിലൂടെ
പ്രതിഭലിപ്പിച്ചത്......
മനസ്സ്......കണ്ണാടിതാഴെവീണു
ചിതറിയെങ്കിൽ.......അടർന്നു
പോയൊരു ചില്ലുകഷ്ണത്തിൽ
അപൂർണ്ണതയിലാണ്
ഇന്നെന്റെ മുഖം......
കവിതയും.....ഞാൻ മറന്നു
പോയോ.......
മൃതിയടഞ്ഞുപോയെന്റെ കിനാക്കളെ ഞാനിനി
എവിടെക്കുറിച്ചു വയ്ക്കും
കവിതയിലൂടെങ്ങനെ
പുനർജനിപ്പിക്കും
നിന്നോട് ഞാനിനിഎങ്ങിനെ
പറയുമെൻ പരിഭവം......
കവിതയായ് നീയില്ലെങ്കിൽ
നിന്നോട് പറയുവാൻ
വന്നതിൽ പാതിയും
മൃതിയായ് മാറുമോ
എൻ ചിത്തമേ.....
മറവിയായ് നീവഴിമാറിയോ
കവിതയേ......ഇനിയും ജനിക്കാതെ......ഒരു മിഴിനീർക്കണമായ്.......
No comments:
Post a Comment