അപരിചിതർ

********************************
ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ അറിയുന്നതേ
യില്ല നീ എന്നേയും.......

ഇന്നലെ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച്താഴ്വാ- രങ്ങളിലൂടെ കൈകോർത്ത്‌ നടന്നു.

ഇന്നലെ നമ്മൾ ഒരുപുഴയായ്
ഒഴുകാൻ കൊതിച്ചവർ.....

ഇന്നുനമ്മൾ രണ്ടുധ്രുവങ്ങളിലേക്ക്
രണ്ടുകൈവഴികളിലൂടെഒഴുകുന്നു

ഇന്നലെ നമ്മൾ ചുമരുകൾ ഇല്ലാത്ത ആകാശംതേടിനടന്നവർ.

ഇന്നുഞാൻ നാലുചുവരുകൾ
ക്കുളളിലിരുന്നു നെടുവീർപ്പിടുന്നു.

നീയോഅവിടെ ചുവരുകൾ ഇല്ലാത്ത പുതിയആകാശംതേടുന്നു......

പരിചിതർക്കിടയിലെ അപരിചി-
തരായ് നാം ഇരുവരും....

പക്ഷേ ഒരു സംശയം
പിന്നേയും ബാക്കി......

നമുക്ക് സുപരിചിതമായിരുന്ന,
ഇന്നലെകളിൽ ഞാൻ നിനക്കെപ്പോഴെങ്കിലും
പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നോ.....

ആയിരിക്കില്ല അതുകൊണ്ടല്ലേ,
ഇന്നുനമ്മൾ അപരിചിതർ ആയതും.......

പക്ഷെ എനിക്കു നീ,
ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.....

ഞാൻ ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന,എൻറെ കവിതപോലെ പ്രിയമായിരുന്നു...

എൻറെ ബാല്യം എൻറെ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകളിലൂടെ.....

ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിലെ ദമ്പതികളുടെ മൂത്തമകളായ ഞാൻ കണ്ടതും കേട്ടതും അറിഞ്ഞതും ആയ കഥകളിൽ പാതിയും വറുതിയുടെയും കഷ്ട്ടപ്പാടിന്റെയും കഥകളായിരുന്നു......കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനായി അപ്പനും അമ്മയുംഒരുവയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ഒരു കൊച്ചുവീട്ടിലേക്കു വീടെന്നെന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല ഓലകൊണ്ട് മറച്ച ഒരുകൊച്ചു "ചെറ്റപ്പെര"യിലേക്ക് താമസം മാറി......
        അവിടെ ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങുന്നു.....കഷ്ട്ടപ്പാടിനെയും വറുതിയെയും,കാറ്റിനെയും,മഴയും,കൊടുംചൂടിനേയും എല്ലാം പൊരുതിതോല്പ്പിക്കാമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെയുളള ജീവിതത്തിൻറെ തുടക്കം.....
ഈ കഷ്ട്ടപ്പാടിനിടയിൽ ഒരു വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ അമ്മ ഒരുപാട് കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു.കെട്ടാത്ത കിണറായാതിനാൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ പോയാലോ,പിന്നെ അടുപ്പിൽ പോയി തീ വാരിയാലോ.....എല്ലാം പേടിയാണ്.....എന്നെയും ഒക്കത്ത് വച്ചു തന്നെ അമ്മ ജോലികൾ ഒക്കെ ചെയ്തു.......
        ആശ്വാസമായി ഉളളത് ഒരു കട്ടിലാണ്  അതിലിരുത്താനും പേടിയാണ് താഴേക്കു ചാടിയാലോന്നു.....എങ്കിലും വല്ലപ്പോഴും ഒക്കെ അവിടെ ഇരുത്തും....തുലാമാസത്തിലെ ഇടിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന മഴയിൽ എന്നെ ചിരിപ്പിക്കാൻ ഒരുപാട്പേര് എത്താറുണ്ട്.....തവളക്കുഞ്ഞുങ്ങളും പിന്നെ ചെറിയചെറിയ പ്രാണികളും ഇഴജന്തുക്കളും എല്ലാം......മഴയത്തും തണുപ്പത്തും ഞാൻ സുഖമായി ഉറങ്ങി അപ്പന്റെയും അമ്മയുടെയും ചൂട്പറ്റി......
          കഴിക്കാൻ ആകെ ഉള്ളത് പറമ്പിൽതന്നെ കിട്ടുന്ന കപ്പയാണ്.അത് നമ്മുടെ നാട്ടിലൊക്കെ "ഊറ്റിയിട്ട് "തിന്നുന്ന ഒരു രീതിയുണ്ട്.... നല്ല കാ‍ന്താരി മുളകും ചെറിയ ഉളളിയും ഒക്കെ പൊട്ടിച്ചിട്ട് കപ്പ തിന്നാൻ നല്ല രുചിയാണ്.ചോറ് അധികം ഒന്നും കഴിക്കാൻ ഉണ്ടാകാറില്ല.ചിലപ്പോൾ ഒരു നേരം എങ്ങാനും കാണും കറികളും ഒന്നും ഉണ്ടാകാറില്ല.
ഉപ്പുംമുളകും അരച്ച് വെളിച്ചെണ്ണയും ഒഴിച്ച് തന്നിട്ട് അമ്മ പറയും നല്ല എരിവാണ് ഒന്ന് തൊട്ടാൽ മതി എന്നൊക്കെ....എരിഞ്ഞാൽ കരയരുത് എന്നും കൂടി പറയും.ഇല്ല കരയില്ല ഞാൻ തലയാട്ടും.തൊട്ടുനാക്കിൽ വയ്ക്കുബോഴല്ലേ പൂരം ഹ്ഹോ എന്തൊരു എരിവാ കണ്ണ് രണ്ടും നിറഞ്ഞ് ഒഴുകും എന്നാലും കരയുന്ന ഒച്ച പുറത്തുവരില്ല.....കരയില്ലാന്നു അമ്മയ്ക്ക് വാക്കുകൊടുത്തതല്ലേ പിന്നെ എങ്ങനെ കരയും.....

        ഒരു ദിവസം കഴിക്കാനുള്ളത് ഒരുചെറിയ പാത്രത്തിൽ തന്നിട്ട് എന്നെ കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി അമ്മ എന്തോ ജോലി ചെയ്യാനായി പോയി.അമ്മ ഇടയ്ക്ക് പറയുന്നുണ്ട് അവിടുന്ന് എഴുന്നേൽക്കരുത് താഴെ വീഴും എന്നൊക്കെ.ഞാൻ കുറച്ചു തിന്നും ബാക്കി കോഴിക്കും പൂച്ചയ്ക്കും ഒക്കെ ഇട്ടു കൊടുക്കും.അത് തിന്നുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കാൻ നല്ല രസമാ....ഞാൻ ചിരിയോടു ചിരി.എന്നെ ചിരിക്കുടുക്ക എന്നായിരുന്നു അന്നൊക്കെ എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നതെന്നു അമ്മ പറയാറുണ്ട്‌.പാത്രത്തിലുള്ളത് കൊടുക്കാതിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ചുറ്റിനും ഉള്ളവരെല്ലാരും കൂടി ചാടി കട്ടിലിൽ എൻറെ അടുത്തായി...എല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ചു കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പേടിച്ചു ഇരുന്നിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.കട്ടിലിൽ പിടിച്ചു നിന്നു.എങ്ങനെയാന്നറിയില്ല ഞാൻ കട്ടിലീന്നു താഴെ വീണു.ഒറ്റക്കരച്ചിൽ അമ്മ വന്നു നോക്കുബോൾ ഞാൻ ദേ താഴെകിടക്കുന്നു.വീഴ്ചയിൽ ബോധംപോയി.പറ്റിയത് എന്താന്നു വച്ചാൽ ഒരു നല്ല വീട് വയ്ക്കാനായി കുറച്ചു തടി അറുത്തു കട്ടിലിൻറെ താഴെ വച്ചിരുന്നു.അതിൽ ചെന്ന്തലയടിച്ചാണ് ഞാൻ വീണത്‌.

       നെറ്റിമുറിഞ്ഞു ബോധം പോയി.അമ്മ നെഞ്ചത്തടിയും കരച്ചിലും.അമ്മയുടെ മോള് ഒന്ന് കണ്ണുതുറക്ക് അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്ക്.....അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ ആ കുഞ്ഞുമനസ്സിൻറെ അടിത്തട്ടിൽ ചെന്നെത്തിയിട്ടാണോന്നറിയില്ല ഞാൻ ഒരു തവണ അമ്മയെ നോക്കി ഒന്നുചിരിച്ചു.വീണ്ടും ബോധം പോയി.അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടു അടുത്തുള്ളവരൊക്കെ ഓടിവന്നു വെളളം തളിച്ചുനോക്കി.എന്തൊക്കെ ചെയ്തിട്ടും ഞാൻ കണ്ണുതുറക്കുന്നില്ല.ഒടുക്കം അമ്മ നേർച്ചകൾ അത്രയും നേരാൻ തുടങ്ങി.മണർകാട്പള്ളിയിൽ കൊണ്ടുപോയി പിടിപ്പണം വാരിക്കാം എൻറെ കുഞ്ഞ് ഒന്ന് കണ്ണ് തുറക്കണേ മാതാവേ അമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.....
അമ്മ വിളിച്ചു കരഞ്ഞ മാതാവിൻറെ കരുണകൊണ്ടാണോ അതോ എൻറെ അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിൻറെ തണുപ്പറിഞ്ഞിട്ടാണോ എന്തോ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ണുതുറന്നു.....

     അടുത്തുള്ള ഒരു വൈദ്യരുടെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി മരുന്ന് വച്ചുകെട്ടിതന്നു.അന്നത്തെ ആ മുറിവിൻറെ പാട് അമ്മ പറഞ്ഞ കഥകളുടെ സ്മാരകം പോലെ ഇപ്പോഴും എൻറെ നെറ്റിയിൽ ഉണ്ട്.........(തുടരും)

യാത്രാമൊഴി.....

ഇരുട്ടിൻറെ മൂടുപടം
അമാവാസി കണ്ണുകൾ
നഖമുളള സ്വപ്‌നങ്ങൾ
ചിറകറ്റ കിനാക്കൾ
പിന്നെ കുറേ അടക്കിപ്പിടിച്ച
വിതുമ്പലുകളും....

മുടിയഴിച്ച് ഉറഞ്ഞു
തുളളുന്ന വിശ്വരൂപങ്ങൾ
ചടുലതാളമാടുന്ന
കോമരങ്ങൾ....കണ്ണുകളിൽ
കത്തിപ്പടരുന്ന
കോപാഗ്നി.......

നിണം മണക്കുന്ന
ചുണ്ടുകൾ...
അട്ടഹാസം മുഴക്കുമ്പോൾ
തെളിയുന്ന ദംഷ്ട്രകൾ....
വാളേന്തിയ കൈകളും
ചിലങ്കകെട്ടിയ കാലുകളും....

നിൻറെ കോപാഗ്നിയിൽ
വെന്തുവെണ്ണീറായി
ഞാനും എൻറെ കിനാക്കളും
പോകാൻ കൊതിക്കയാണ്
ഈ അമാവാസി വിട്ട്
പൂർണ്ണചന്ദ്രനിലേക്ക്.....

നിനക്കും എനിക്കും
ഒരിക്കൽ തമ്മിൽ
കാണാവുന്ന മറ്റൊരു പൗർണ്ണമിയുടെ
പൂനിലാവിലേക്ക്
വെണ്‍ചന്ദ്രലേഖയിലേക്ക്.....

നിഴൽച്ചിത്രമെഴുതി
എനിക്കായ്കാത്തിരിക്കും
എൻറെ രാഗാർദ്ര പാൽനിലാവിലേക്ക്.....
നിൻറെ മിഴിയിലെ
നിഗൂഡതയിലേക്ക്.....

മിഴിനീർ പ്രണയം...

എൻമിഴി പൂക്കൾ പെറ്റു,
വച്ചിന്നൊരു നൂറായിരം,
അശ്രുബിന്ദുക്കളെ......
മിഴിനീർ പൂക്കളെ......
ചുടുകണ്ണീർ മുത്തുകളെ.....

മിഴിയിതളിൽ ജനിച്ചു,
കവിൾതടങ്ങളെ നനച്ചു,
താഴെ വീണുടഞ്ഞ ,
കണ്ണുനീർ മുത്തുകൾക്കെല്ലാം
നിൻറെ മുഖ ബിംബമായിരുന്നു.....

എങ്ങനെ മറക്കും ഞാൻ,
നിൻ അനുരാഗം.....
നിമിനേരമാണെങ്കിലും,
നീയെൻ കവിൾതടങ്ങളിൽ,
ഒട്ടി ചേർന്നിരുന്നതല്ലയോ......

ഒരുനിമിഷംമാത്രമേ നിനക്കെ- ന്നിലുംഎനിക്കു നിന്നിലും നിറ- യുവാനാകൂ,എന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഒരു ജന്മത്തിൻ ഊഷ്മളത  നാംഇരുവരും  ഒന്നായ്പങ്കുവച്ചതല്ലയോ......

ഒരുഞൊടിയിൽ ജനിച്ചു,
ജീവിച്ചു മരിക്കുവാനായ്,
മാത്രം നീയെന്തിനെന്നിൽ,
ജനിച്ചു.....എൻ പ്രണയമേ,
എൻ മിഴിനീർ പ്രണയമേ......

കാവൽക്കാരി...

***********************************
നഷ്ട്ടസ്വപ്‌നങ്ങൾ തൻ ,
ചിറകടിയൊച്ച മുഴങ്ങുന്നു,
ഹൃദയഭിത്തിയിൽ......
ഒരു കിളിക്കൊഞ്ചൽ നാദം,
നേർത്ത നൊമ്പരമായ് മാറുന്നു....

എന്തിനീസ്വപ്‌നങ്ങൾ
വീണ്ടുമെൻ ഹൃദയത്തിൽ,
ചേക്കേറിയെന്നോർക്കുമ്പോൾ
ഒരുനൂറു ചോദ്യങ്ങൾ ആത്മാവിലുയരുന്നു ......

വീണ്ടുമെന്നിൽ തളിരിട്ടു,
പൂക്കുവാനോ.....അതോ,
തളിരായ്.....പൂമൊട്ടായ്,
പൂവായ് വിടരുംമുന്നേ,
കൊഴിയുവാനോ.......

ചോദ്യങ്ങൾ കേട്ടിട്ടെൻറെ
നഷ്ട്ട സ്വപ്‌നങ്ങൾ എന്നെ,
നോക്കി   പരിഹസിക്കുന്നു....
പല്ലിളിക്കുന്നു....പാഴ് വേല,
എന്ന് ചൊല്ലുന്നു.......

നീ നഷ്ട്ടസ്വപ്‌നങ്ങൾ തൻ,
കാവൽക്കാരി മാത്രമല്ലയോ,
നിൻറെ നാലുചുവരുകൾ,
ക്കുളളിലിപ്പൊഴും എത്ര,
പാഴ് കിനാക്കൾ നിദ്രകൊളളുന്നു.....

ഒരിക്കൽ ഞാൻ നെയ്തൊരുക്കിയ,
എൻറെ പാഴ് കിനാക്കൾ,
യാഥാർതഥയത്തിൻ താഴിട്ടു,
പൂട്ടിയ എൻറെ പാവം,
നഷ്ട്ടസ്വപ്‌നങ്ങൾ.......

ഇന്നെന്നിൽ വീണ്ടുമൊരു,
ചുടുകണ്ണീർ തുളളിയായ്,
പുനർജ്ജനിക്കുന്നു......
ഒരു നെടുവീർപ്പായ് മാത്രം,
അവശേഷിക്കുന്നു.......

മരണദൂതൻ....

***************************************
പൂച്ചയെപോലെ പതിഞ്ഞ,
കാൽവയ്പ്പുകളുമായ് വരുന്നവൻ,

കണ്ണീരിനു മുന്നിൽ തോൽക്കാത്തവൻ,
നിനച്ചിരിക്കാതെ തേടിയെത്തുന്നവൻ

രക്തബന്ധങ്ങളും സ്നേഹബന്ധങ്ങളും,
കുഴിമാടംവരെ മാത്രമെന്ന്,

ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞവൻ,
ഒന്നിലധികം മുഖംമൂടികൾ,

അണിഞ്ഞ് എവിടെയും എപ്പോഴും,
കയറിചെല്ലുന്നവൻ....

പിൻവിളികൾക്കായി,
കാതോർക്കാത്തവൻ.......

പക്ഷപാതമില്ലാത്തവൻ,
ജാതിവ്യത്യാസം ഇല്ലാത്തവൻ,

വർണ്ണവെറിയില്ലാത്തവൻ,
പണക്കാരനെയും പാമരനെയും,

ഒരുപോലെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ,
ഇത്രയൊക്കെ നല്ലവനായിട്ടും,

ഇത്രയൊക്കെ വ്യത്യസ്ഥനായിട്ടും,
എല്ലാവരും അവനെ അകറ്റുന്നു...

കറുത്തകരങ്ങൾ എന്നുപറഞ്ഞ്
പരിഹസിക്കുന്നു....

അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്,
ജീവിതംമടുത്തുപോയവർ,

അശരണരായവർ,ദു:ഖിതരായവർ,
പീഡിതർ,മരിച്ചാൽമാത്രം,

മതിയെന്ന് കൊതിക്കുന്നവർ.....
കൊതിച്ചാൽ പിന്നെ സ്വന്തമാക്കണം,

കറുത്തഹാരം ചാർത്തി,
ആത്മാവിനോട് ചേർക്കണം,

ഹൃദയം പകുത്തുപോകാതെ,
ശരീരം പകുത്തുപോകാതെ,

സ്വപ്‌നങ്ങൾ പകുത്തുപോകാതെ
മനസ്സ് പകുത്തുപോകാതെ,

ഒരു മനസ്സായ് ഒരാത്മാവായ്,
അലിഞ്ഞ് അലിഞ്ഞ്........

ബന്ധനങ്ങൾ...

*************************************
ഹൃദയബന്ധമേ നീയെന്നെ,
അറിയാതെ പോയ നാൾ,
മുതലേ ഞാനും നിന്നെ,
അറിയുന്നതേയില്ല......

സ്നേഹബന്ധമേ നീയെന്നെ,
നിഷ്ക്കരുണം വലിച്ചെറിഞ്ഞ,
നാൾ മുതലേ ഞാൻ
നിനക്കന്യയായ്.......

പിന്നെ വരുന്നൊരീ രക്ത,
ബന്ധമേ അമ്മതൻ,
പുക്കിൾക്കൊടിയറുത്ത്,
സ്വതന്ത്രരായ് മാറിയ,
നാൾ മുതലേ നമ്മൾ,
വേർപിരിഞ്ഞവരല്ലയോ.......

നമ്മൾ അന്യരല്ലെയോ,
കരുണ വറ്റിയൊരു,
ജീവിത പാഴ്മരുവിൽ,
ഉപചാരങ്ങൾ ഇല്ലാതെ,
മുഖംമൂടികൾ ഇല്ലാതെ,
അന്യരായ് നാം രണ്ടു,
ധ്രുവങ്ങളിലായ്........

കത്തിയമരുന്ന ചുടു,
ചുടലയിൽ പോലും,
രണ്ടുതുളളി കണ്ണുനീരിൻ,
കടംപറച്ചിലില്ലാതെ,
നാം അന്യരായ് രണ്ടു,
ധ്രുവങ്ങളിലായ്..........

ബന്ധങ്ങളേ ബന്ധനം,
മാത്രം തന്നൊരീ
ആത്മബന്ധത്തിൻ കാണാ,
ചരടുകൾ ഞാനിന്നു,
പൊട്ടിച്ചെറിയുന്നു.......

പോക നീയിന്നു പോക,
കണ്ണീർ കടലുകൾ,
താണ്ടാതെ,യാത്രാമൊഴികളും,
പറയാതെ, നമുക്കിടയിൽ,
വേണ്ട നാട്യങ്ങൾ,
പൊയ്മുഖങ്ങൾ........

എൻറെ മഴ....

***************************************
നിനച്ചിരിക്കാതെ മഴയെത്തി,
നനവുളള കൈകളും
കുളിരുളള ഓർമ്മകളുമായ്....

അലറിപെയ്ത ഒരു പെരുമഴ,
ക്കാലത്ത് നീയെൻറെ
കൈയെത്തും ദൂരത്ത് വന്നത്,
അന്നുഞാനറിഞ്ഞതേ ഇല്ല......

ചാഞ്ഞുപെയ്ത ഒരു ചാറ്റൽ,
മഴക്കാലത്ത് നീ എന്നെയും കാത്തു,
ആ ഇടവഴിയോരത്ത്.....
നിന്നതും ഞാനോർക്കുന്നു

കണ്ടിട്ടും കാണാത്തപോലെ,
നടന്നു പോയ എന്നെ നോക്കിയുളള,
നിൻറെ നിൽപ്പ്.....

അന്ന് നിൻറെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ,
ആ കുസൃതി ചിരി,               
ഇന്നുംഎന്നെ കൊതിപ്പിക്കുന്നു....

എൻറെ ഓർമ്മയിൽ,
പിന്നീട് പെയ്ത മഴകൾ,
ക്കൊന്നും അന്നത്തെ മഴയുടെ,
ചന്തം ഞാൻ കണ്ടില്ല.......

ഇന്നും ഞാനാഓർമ്മകളുടെ,
കുളിരിൽ നിനക്കായ്,‌
തപസ്സിരിക്കുന്നു.....

അന്നുനിന്നെ ഞാനെൻറെ,
കുടക്കീഴിൽ കയറ്റാതെ,
നടന്നു പോയി.....

നീ ആ മഴമുഴുവനും,
ഒറ്റയ്ക്ക് നനഞ്ഞു.....
എൻറെ ഒപ്പംനടക്കാനായ്.....

ഇന്നെൻറെ കുടക്കീഴിലേക്ക്,
നീ മടങ്ങി വരുന്നതും കാത്ത്,
ഞാനിവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നു,
അന്ന് നാം നടന്ന വഴികളിലൂടെ.......

ഓർമ്മയിലെ ഓണം

**************************************
ഓണതുമ്പീ പാടൂ....
ഓരോ രാഗം നീ
ഓർമ്മകൾ മേയും കാവിൽ
ഒരു തിരി വയ്ക്കൂ നീ....
              ഓണത്തെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മയിൽ വരുന്ന പാട്ട് ഇതാണ്.അല്പ്പം വേദനയും എന്നാൽ ഒരു തിരിവെട്ടത്തിൻറെ പ്രതീക്ഷകളും
നല്കുന്ന പാട്ട്.....കാടുംപടലും പിടിച്ചുകിടന്ന ഓർമ്മകൾ മേയുന്ന കാവിൽ ഞാനിന്നു ഒരുതിരി തെളിക്കാൻ പോകുന്നു.......
                 ഓണത്തെകുറിച്ചുളള എൻറെ ഓർമ്മകൾക്ക് മങ്ങിയ നിറമാണ്.എല്ലാവരും ആഘോഷങ്ങളെ
സ്നേഹിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ഓണം മാത്രമല്ല എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളെയും വെറുത്തു.എൻറെ സാഹചര്യങ്ങളുംഞാൻ വളർന്നചുറ്റുപാടും അങ്ങനെ ഉള്ളതായിരുന്നു.ഓണം അടുക്കാറാകുമ്പോൾ ഉളള പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
മഴമാറി മാനംതെളിഞ്ഞു മുറ്റത്തുനില്ക്കുന്ന പൂച്ചെടികൾ മാത്രമല്ല വയലോരങ്ങളിലെ കാട്ടുചെടികളും നിറയെ പൂത്തുനില്ക്കുന്ന കാലം.തൊടിയിലെ
പാവലും പയറും,മത്തനും,വെള്ളരിയും പൂക്കുംബോഴുള്ള സുഗന്ധം ഇന്നും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.ഈ സുഗന്ധം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊന്ന്കൂടിയുണ്ട്.ഓണം കർഷകൻറെ ആഘോഷം ആണ്.വിളവെടുപ്പിൻറെ ആഘോഷം.വരും തലമുറയ്ക്ക് അന്യം നിന്ന് പോകാവുന്ന നന്മ്മയുടെ സുഗന്ധം.
               ഭയത്തിന്റെയും  ദു:ഖത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും നടുവിലാണെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വീണുകിട്ടിയ ഒരോണത്തിൻറെ ഓർമ്മകൾ പറയാം.അമ്മവീട്ടിൽ ആഘോഷിച്ച ഒരോണം.എല്ലാ പ്രിയ്യപ്പെട്ടവർക്കും ഒപ്പമിരുന്ന്
സദ്യകഴിച്ചു.എല്ലാവരുംകൂടി തിയറ്ററിൽ പോയി സിനിമ കണ്ടു.
രാത്രിയിൽ മുതിർന്നവരും കുട്ടികളും ചേർന്ന് ഒരുപാടു കളികൾ കളിച്ചു.
അന്നത്തെ രാത്രിയ്ക്ക് നല്ലനിലാവ് ആയിരുന്നു.അതിനിടയിൽ ഒരപകടം
പറ്റി,എൻറെ കൈയിലെ കുപ്പിവളപൊട്ടി കൈതണ്ട മുറിഞ്ഞു.
നല്ല ആഴത്തിൽ മുറിഞ്ഞു എല്ലാവരും പേടിച്ചു...
               വയലറ്റ്നിറമുള്ള കുപ്പി വളകൾ എൻറെ കൈതണ്ടയിൽ ഏൽപ്പിച്ച  വേദനയെക്കാളും എൻറെ
മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് അന്നത്തെ ആ നിലാവിൻറെ പാൽപുഞ്ചിരി തന്നെയാണ്....... മധുരിക്കുന്ന ആ നല്ല ഓണത്തിൻറെ ഓർമ്മകൾ പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ ഉണങ്ങാതെ ഒരുനൊമ്പരം  അവശേഷിക്കുന്നു.
                   അന്ന്  ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു  നല്ല    കൂട്ടുകാരാൻ   ഇന്ന് ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം......മാരകരോഗത്തിന് അടിമയായി ഈ ലോകവും അതിൻറെ മായക്കാഴ്ച്ചകളും ഉപേക്ഷിച്ചു അകലെ ആകാശത്തിന്റെഅനന്തതയിലേക്ക് പോയി മറഞ്ഞ കൂട്ടുകാരൻ......യാത്രാമൊഴി പറയാതെ......
                പിന്നെയും വസന്തം വന്നു.... ഗ്രീഷ്മംവന്നു .....ശിശിരവും.......വസന്തത്തിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കളിൽ എല്ലാംഞാൻ നിൻറെ മുഖംതി രഞ്ഞു.......ശിശിരത്തിൽ കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്തു.......ഇനിയും വരുവാനുണ്ടേറെ വസന്തങ്ങൾ.....ഇനി വരുന്നൊരു ശിശിരത്തിൽ നനുത്ത മഞ്ഞിൻറെ കുളിരണിഞ്ഞു ഞാനും ഒരുകൊഴിഞ്ഞ ഇലയായി......മണ്ണിൻറെ മാറിൽ പറ്റി ചേർന്ന്........ഓർമ്മകൾ മരിക്കുന്നില്ല.......

നിഴലുംനിലാവും......

********************
അഴലെ നീയെന്നെ പിരിയുന്നില്ലയോ
നിഴലേ നീയുമെൻകൂടെയാണല്ലോ

നിഴലേ നീയെൻകൂടെ
ഉണ്ടെങ്കിൽ തനിച്ചാകില്ല
ഞാൻ ഈമരുപ്പച്ചയിൽ

അഴലെ നീയെന്നെ
പിരിയാതിരുന്നാൽ
സന്തോഷത്താൽ ഞാൻ
മതിമറന്നുപോകില്ല

നിഴലേ....എൻനിഴലേ
സൂര്യനും ചന്ദ്രനുംനമ്മെ
കൈവെടിയുംബോൾ
നിനക്കായ്‌ ഞാനൊരു
മണ്‍ചെരാത്‌ തെളിച്ചുവയ്ക്കാം
എണ്ണവറ്റിതിരിയണയാതെ
കാവലിരിക്കാംഞാൻ
എൻ നിഴലേ.....

അഴലെ നീയെന്നെ വേർ
പിരിയാതിരിക്കാൻ
കദനങ്ങൾ ഓരോന്നായ്
ഞാൻ അയവിറക്കാം
കണ്ണീരിൻ ഓർമ്മകളെ
ഞാൻ മറക്കാതിരിക്കാം
നിനക്കായ്‌ഞാനൊരു ദുഖ
ത്തിൻ മെഴുകുതിരിനാളമായ്
ഉരുകിതീരാം.......

നിഴലേഞാൻ നിന്നിലേക്ക്‌
എത്ര അടുക്കുമ്പോഴും നീ
എന്നിൽനിന്നകലുവാണല്ലോ
നിഴലേ നീയെന്നിൽ നിന്ന
കലുംതോറും അഴൽ
എന്നിലേക്ക്‌ അടുക്കുന്നു

എൻകണ്ണുകളെ കണ്ണീരിനാൽ
ഈറനണിയിക്കുന്നു
ഒരു ചെറുനൊമ്പരമായ്
എന്നാത്മാവിൽ
അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു.......
.

വെളളിക്കൊലുസ്സ്......

*********************************
അർക്കൻറെ കിരണങ്ങൾ
ഏറ്റു തുടുത്തൊരു വസുധരെ
നിന്നോട് ഞാനൊന്നു
ചേർന്നിരുന്നോട്ടെയോ....
നിൻറെപച്ചപുതപ്പിട്ട
പുൽമെത്തയിൽ ഞാനൊന്നു
ചാഞ്ഞുറങ്ങട്ടെയോ.....
നിൻറെവെളളിക്കൊലുസ്സിട്ട
തുളളിക്കുടങ്ങളിൽ ഞാനൊന്നു
നീന്തിത്തുടിച്ചോട്ടെയോ......
വസുധരെ നീയുംഞാനും
പിന്നെനിറനിലാവും
മാത്രമായ്എന്നുനാം കണ്ടുമുട്ടും
നിൻമടിത്തട്ടിൽ നിറനിലാവിൽ
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നൊരു പ്രണയഗീതം
നിനക്കായ്‌ കുറിക്കുവാൻ
എനിക്കിന്നു മോഹം......
നിൻറെ തളിരിളം മേനിയെ
പുൽകിപുണരുന്ന
വാകമരപൂക്കളിൽ
ഒന്നുഞാൻ എടുത്തോട്ടെയോ.....
മണ്‍മറഞ്ഞോരെൻറെ
കിനാക്കൾക്ക് സ്മാരകമായ്
അതിലൊന്ന് ഞാനെൻറെ
പുസ്തകതാളിൽ ഒളിപ്പിച്ചോട്ടെയോ.....
അന്നുനീ മടങ്ങിവരും നാളിൽ
എൻറെപുസ്തക താളിൽ
നിൻറെ പ്രണയഗീതത്തിൻ
നടുവിൽ വാടികരിഞ്ഞൊരെൻ
വാകമര പൂവ്നീ കാണും
നിനക്കായ്തുടിച്ചു
നിലച്ചോരുഹൃദയവുംകാണും.......

എൻറെ ജാലകം.....

**************************
ഈ ജാലകത്തിനപ്പുറം
ഞാനെൻറെ ജീവനിൽ,
നിന്നും കൊഴിഞ്ഞുപോയ
ഓരോ ദിനവുംകാണുന്നു.....
വിടരുംമുൻപേകൊഴിഞ്ഞു
വീണുപോയ കിനാക്കളും
പിന്നെ കണ്ണീരിൻ ഉപ്പ്
ചേർന്ന് കയ്പ്പായിമാറി
യൊരെൻടെ സ്വപ്നങ്ങളും
പാടവരമ്പും നെൽക്കതിരും
പാതി വിരിഞ്ഞൊരെൻ
പനിനീർപൂക്കളും
ഇന്നെൻ ജാലകത്തിനപ്പുറം
നേർത്ത മഞ്ഞുകണങ്ങളാൽ
കുളിരാർന്നു നില്പ്പൂ.....
ഇടയ്ക്ക്മുഴങ്ങുന്ന
അട്ടഹാസങ്ങളിൽ
ഞെട്ടിപകച്ചുനിന്നൊരെൻടെ
നിഷ്കളങ്ക ബാല്യവും
ആർത്തിരമ്പിവന്ന കണ്ണീർ
മഴയിൽഒഴുകിഒലിച്ചു
പോയ എൻറെകൗമാരവും
ജീവിതത്തിൻറെ നേർക്കാഴ്ച്ചയിൽ
ആശ്രയമില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്കായ്
പോയ എൻറെ യൗവ്വനവും
എല്ലാംഞാനിന്നു കാണുന്നു
എൻറെ ജാലകത്തിനപ്പുറം........

അപസ്വരം

*************************
ഗായകാ നീ അറിയുന്നുവോ.....
നിൻ മാണിക്യവീണയെ,
പുൽകാൻ കൊതിച്ച്,
അപസ്വരമായ് മാറിയ ആരാധിക,
ഞാൻ വെറുമൊരു ആരാധിക.....
            ഗായകാ നീയറിയുന്നുവോ.....
            നിൻസ്വരമെൻ
            മണ്‍വീണയിൽ മൗന,
            രാഗമായ് പൊഴിയുന്നുവെന്ന്....
ഗായകാ ഇന്നുഞാനറിയുന്നു.....
എന്നിലെ പാഴ്ശ്രുതി പോലും,
നിൻ മാന്ത്രികവീണയിൽ,
പുതുരാഗമായ് പൊഴിയുന്നുവെന്ന്....
            ഗായകാ നീയറിയുന്നുവോ.....
            നിൻസ്വരമെൻ ഹൃദയലോല,
            തന്ത്രികളിൽ പടരുമ്പോൾ,
            നീ ഞാനായ് മാറുന്നുവെന്ന്......
ഗായകാ നിൻമാണിക്യവീണയിൽ.....
മാന്ത്രികരാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ,
വെറുമൊരു അപശ്രുതിയായ് ഞാൻ,
മാറിയെങ്കിൽ മാപ്പ്തരൂ.....ഗായകാ.....
നീയെനിക്കു മാപ്പ്തരൂ..............

നൊമ്പരങ്ങൾ

             ************************************
പൊന്നൊളി വിതറിക്കൊണ്ടെത്രെയോ,
പുലരികൾ വന്നുദിച്ചു.....
കുങ്കുമചേലയണിഞ്ഞെത്രയോ,
അസ്തമയങ്ങൾ ആഴിയിൽ പോയ്‌മറഞ്ഞു......
അന്ധകാരം പൂണ്ടെത്രയോ,
മൂകയാമങ്ങൾ വന്നണഞ്ഞു......
നിഴൽചിത്രങ്ങൾ നെയ്തൊരുക്കാനായ്,
എത്രയോ പൂനിലാവുകൾ വന്നുദിച്ചു......
പുഷപ്പങ്ങളാം മക്കൾക്ക്‌,
ജന്മംനല്കാനായ്,
എത്രയോ വസന്തങ്ങൾ വന്നുപോയി...
അലറുന്നപേമാരിയുമായ്‌,
എത്രയോ കാലവർഷങ്ങൾ,
എന്നെകടന്നുപോയി......
ജലധാരകളെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടെത്രയോ,
സൂര്യാതപങ്ങൾ കടന്നുപോയ്.....
എന്നിട്ടും....എന്നിട്ടും
വിതുമ്പിനിൽക്കുന്നൊരെൻ,
ഹൃത്തടത്തിൽ നിന്നെക്കുറി,
ച്ചോരെൻമൗന നൊമ്പരം.......
അറിയുന്നുവോ നീയെൻ,
ഹൃദയ നൊമ്പരം.............

പറയാൻ ബാക്കിവച്ച പ്രണയം

കലാകാരാ കഥയായ് നീ,
എഴുതിയതിലും,
കവിതയായ് നീ ചൊല്ലിയതിലും,
ഒരായിരം വർണ്ണങ്ങളിലായ്,
നീ വരച്ചവരകളിലും,
നൃത്തമായ് നീ ആടിതീർത്ത,
ലാസ്യനടനങ്ങളിലും,
ഞാനെൻറെ പ്രണയം തിരഞ്ഞു.....
ഞാൻ തിരഞ്ഞതിൽ പാതിയും
കണ്ടില്ല,കണ്ടതിൽ പാതിയുടെയും,
അർത്ഥമറിയില്ല......

കലാകാരാ നിൻ കൈമുദ്രയാൽ,
നീ പറഞ്ഞതിൽ പാതിയും,
ഞാൻ അറിഞ്ഞതേയില്ല.....
നിൻലാസ്യ നടനത്തിൽ,
നിൻ നയനങ്ങൾ എന്നോട്,
പറയാൻ വന്നതിൽ പാതിയും,
നീ പറഞ്ഞതേയില്ല.......
നിൻകാൽചിലബുകൾ,
പൊട്ടിചിരിച്ചുകൊണ്ടെന്നോട്,
പറഞ്ഞതിൽ പാതിയും,
ഞാൻ കേട്ടതേയില്ല........
നിൻമൃദു നാദമായ്,
ഞാൻ കേള്ക്കാൻ കൊതിച്ചതിൽ,
പാതിയും നീ ചൊല്ലിയതേയില്ല......
നീ പറഞ്ഞതിൽ പാതിയ്ക്കും,
ഞാൻ കേട്ടതിൽ പാതിയ്ക്കും,
ഇടയിലെ മൗനം...
അതാണെനിക്കേറെ ഇഷ്ട്ടം.......
എന്തെന്നോ.......ആ മൗനത്തിനുളളിലാണ്,
ഞാനെൻറെ പ്രണയം,
ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നതും........

സ്വപ്‌നങ്ങൾ.....

ഹാ...നീയൊരു പൂവായിരുന്നെങ്കിൽ,
നിന്നെ എൻകൈകുമ്പിളിൽ....
കോരി എടുക്കാമായിരുന്നു.
ഹാ...നീയൊരുപൂമ്പാറ്റ ആയിരുന്നെങ്കിൽ....നിൻ
നിറങ്ങളെ ഞാൻ വാരിചൂടിയേനെ,
ഹാ...നീ ഒരു പൂത്തുമ്പി,
ആയിരുന്നെങ്കിൽ....പ്രായം,
മറന്നെനിക്ക്നിൻറെ പിന്നാലെ,
മറ്റൊരു പൂത്തുമ്പിയായ്,
പാറിപറക്കാമായിരുന്നു....

ഹാ എന്നോമലേ നീയൊരു,
ഇളംതെന്നലായിരുന്നെങ്കിൽ,
ഞാൻനിൻകുഞ്ഞി കൈകളിലേക്ക്
എല്ലാംമറന്നങ്ങോടിഅണയുവാൻ,
താമസിക്കില്ലായിരുന്നു....
ഹാ...നീയൊരു മണിവീണയായി,
രുന്നെങ്കിൽ നിന്നെ എൻ മടി,
തട്ടിലെടുത്തു,സപ്തസ്വരങ്ങളെയും,
ഞാൻ തൊട്ടുണർത്തിയേനെ....
നീയൊരു സൂര്യകാന്തിപൂവായിരു,
ന്നെങ്കിൽ നിന്നെകുറിച്ച്ഞാൻ,
കവിതകൾ എഴുതിയേനെ.....

എന്ന്നീയൊരു പൂവായ്,
പൂമ്പാറ്റയായ്....പൂത്തുമ്പിയായ്,
ഇളംതെന്നലായ് ഒടുവിലൊരു,
മണിവീണയായ് പിറക്കുന്നുവോ,
അന്ന്ഞാനുംപിറക്കുംമറ്റൊരു
ബാല്യത്തിലേക്ക്......
നിന്നിൽ അലിയുവാൻ,
നിന്നിൽമാത്രം.......

സമാന്തരങ്ങൾ......

ഒരിക്കൽ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു
നീ ഒരു പുഴയും ഞാൻ കടലും, ആണെന്ന്.........
പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു,
നമ്മൾ രണ്ടും രണ്ടു പുഴകളാണെന്നു.
സമാന്തരങ്ങളായി ഒഴുകുന്ന രണ്ടു പുഴകൾ...........
ഒരിക്കലും കൂടിചേരാത്തവ............
ഒന്നുകിൽ നീ ദിശമാറി ഒഴുകണം
അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ദിശമാറി ഒഴുകണം

നമ്മുടെ ദിശകൾ മാറുമ്പോൾ
നമ്മുടെ നഷ്ട്ടങ്ങൾ...........നമ്മൾ
ഒഴുകി തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ
നമുക്കെതിരെ വന്ന കല്ലിനെയും,
മുള്ളിനെയും ആഴമേറിയ ഗർത്തങ്ങളെ പോലും നമ്മൾ,
പ്രിയ്യരെന്നു കരുതി സ്നേഹിച്ചിട്ടല്ലെ,
ഉളളൂ.എനിക്കും നിനക്കും അതിനേ,
കഴിയൂ.........സാരമില്ല.............

നമുക്കൊഴുകാം ആദിയും അന്തവും
ഇല്ലാതെ..........കൂടി ചേരലുകൾ,
ഇല്ലാതെ..........നൊമ്പരങ്ങൾ എല്ലാം,
ഉളളിലൊതുക്കി ഒഴുകാം കാലാന്തരങ്ങളോളം സാമന്തരങ്ങളായി............

മകൾ.....

--------------------------------------കദനമെന്നൊരച്ഛനും,
അഴലെന്നൊരമ്മയ്ക്കും
അരുമയായ് ജനിച്ചോരു,
മകൾ ഞാൻ മിഴിനീർ........
കണ്ണീരിൻ ചുവയുള്ള,
അമ്മതൻ പാലൂട്ടി........
കണ്ണീരിൻ നനവുള്ള,
അമ്മതൻ മടിതട്ടിൽ,
ഞാനുറങ്ങി.....ഉണർന്നൂ.....
അമ്മ എനിക്കായി കാത്തു,
വച്ച കഥകളെല്ലാം കദനങ്ങൾ,
ആയിരുന്നൂ........
നോവും നൊമ്പരവും മാത്രമാണെങ്കിലും,
ഞാനെൻറെ അമ്മയെ,
ജീവനായ് സ്നേഹിച്ചു.
അമ്മ തൻ രൂപംമിഴിനീരിനാൽ,
ഞാൻ വാർത്തെടുത്തു.
ഹൃദയത്തിൽ കദനംകൊണ്ടൊരു,
ശ്രീകോവിൽ പണിതു.....
അമ്മയുടെ മിഴിനീർ രൂപം
അവിടെ പ്രതിഷ്ട്ടിച്ചു.
മുടങ്ങതോരോദിനവും,
അശ്രുകണങ്ങളാൽ,
പൂജ ചെയ്യുന്നൂ.......

രണ്ടുപുഴകൾ.....

****************************
നീ ഒരു പുഴയാണെങ്കിൽ ഞാനൊരു കടലാണ്.....നീ എന്നിലേക്ക്‌ ഒഴുകിയെത്തുന്ന ആ നിമിഷവും
കാത്തു ഞാനിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്
കാലമെത്രയായെന്നോ......
എനിക്കറിയാം നിനക്ക് എത്താതിരിക്കനാവില്ലെന്നു
എത്രനാൾ കഴിഞ്ഞാലും
നീ എന്നിലേക്കു തന്നെ എത്തിചേരും.
അത് നിയോഗമാണ്......
ആർക്കും ഒരുകാലത്തും തടയാൻ
കഴിയാത്ത ഒന്ന്.....
അത്രമാത്രം ഞാൻ  നിന്നെ    
ആഗ്രഹിക്കുന്നു......
നിൻറെ പ്രണയത്തിനായി....
നിൻറെ ഒരു തലോടലിനായി....
എന്തിനേറെ നിൻറെ ഒരു
പുഞ്ചിരി മതി എനിക്കീ ജന്മം
മുഴുവനും സന്തോഷിക്കാൻ.....
ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു യുഗങ്ങളായി
പുഴയുടെ ആഗമനത്തിനായി
കടൽ കാത്തിരിക്കുംപോലെ
അതിനീ ജന്മം മതിയായില്ലെങ്കിൽ
ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന നൂറു
ജന്മങ്ങൾ കടമെടുത്തിട്ടാനെങ്കിലും.
എൻറെ കാത്തിരിപ്പ് അവസാനിക്കില്ല
ഒരിക്കലും ഒരിക്കലും........
.

ഇളംതെന്നൽ.....

****************************
ആരാണു നീയിളം തെന്നലേ....
ആരാണു നീയെൻ മനസ്സിൽ,
വളരുന്ന വടവൃക്ഷ ചുവടാണ് നീ.....
പൂക്കുന്നപൂമര തണലാണു നീ....
ഒഴുകുന്ന തെളിനീർ പുഴയാണു നീ....
കാറ്റിൻകയ്യിലെ കൈതപ്പൂ ഗന്ധമാണ്
രാവിലൊഴുകിപരക്കുന്ന പൂനിലാവാണ് നീ......,തെളിവാനിൽ മിന്നുമൊരുകുഞ്ഞുതാരകമാണ് നീ.....
നീലവാനിൽ പാറിപറക്കുമൊരു,
നിലാപക്ഷിയാണു നീ......
ഒരു നൂറു വർണ്ണങ്ങൾ ചിറകിലൊതുക്കും മണിശലഭമാണ്നീ

ഇളമുളം തണ്ടിലൂറുമൊരു പുതുരാഗമാണ് നീ......
ഇന്നെന്റെ ഹൃദയത്തിലാദ്യമായ്‌
മൊട്ടിട്ട അനുരാഗമുല്ലയിലാദ്യത്തെ,
പൂവാണ് നീ ഇരുൾ നിറഞൊരെന്റെ,ജീവിതതാഴ്,
വരയിലൊരിത്തിരി വെട്ടമെനിക്കേകി,യൊരു,
പൊൻവിളക്കാണ് നീ.....
പിടഞ്ഞുണരുമെന്റെപുലരികളിൽ,
ഒരു പിടികുളിരുമായെത്തി എന്നെ,
തൊട്ടുണർത്തുമൊരു കുളിർ,
തെന്നലാണു നീ........ഇ
എൻറെ പുലരികളിൽപൂവാടിയിൽ,
പൂക്കുന്ന,പൂവിലൂറുന്ന നറുതേനാണ്....ന്
നീ എങ്കിലും നിന്നോർമ്മയിൽ,
ഞാൻ നിനക്കരാണോ അതുതന്നെയാണെന്നോർമ്മയിൽ,
നീ എനിക്കും.............
                         

                              Christy
                                     Channapetta

ശലഭം.....

നിൻ സ്വരമാകും പനിമലരിൽ
മയങ്ങി വീണൊരു
മണിശലഭ മാണുഞാൻ....

കവിതയായ് നിൻ സ്വരമെൻ,
സിരകളിൽ പടരുമ്പോൾ,
അറിയുന്നു ഞാൻ നീയാകുന്നുവെന്ന്.
നിന്നിൽ അലിയുന്നുവെന്നു......

നിൻ മാന്ത്രിക സ്വരത്തിൽ,
ഞാൻ ലയിക്കുമ്പോൾ,
അറിയുന്നു ഞാൻ നീയൊരു,
മാന്ത്രികനാണെന്ന്.......

നിൻ സ്വരവല്ലരിയിൽ
ഇന്നെൻകവിതകൾ,
പൂക്കുന്നത് കേള്ക്കുവാൻ
നിന്നിൽ നിന്നും എന്നിലെ,
ഈരടികൾ മണിമുത്തുകളായി,
പൊഴിയുവത് കാണുവാൻ,

അടർന്നു വീഴുമാ മണിമുത്തുകൾ,
ഓരോന്നായി പെറുക്കിയെടുത്ത്,
എൻറെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്
വയ്ക്കുവാൻ.......

ഒരു ജന്മത്തിൻ സുകൃതം,
ഒന്നായി അറിയുവാൻ,
ഞാനേറെ മോഹിച്ചു.......
വെറുതേ മോഹിച്ചു വെറുതേ......

നെരിപ്പോട്

സ്വയം എരിഞ്ഞ്.....
കൊടും തണുപ്പിൽ,
തണുത്ത് വിറയ്ക്കുന്നവർക്കൊ,
രല്പ്പം ചൂടുപകരുമ്പോഴും,
ഉളളിലെ കത്തുന്നചൂടിൽ,
ഉരുകി ഒലിക്കുന്ന കണ്ണീർ,
ത്തടവുമായി ഒരു പാവം,
നെരിപ്പോട്.........

നെഞ്ചിലെ മോഹങ്ങളും,
നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷയും,
എല്ലാമീനെരിപ്പോടിനുളളിൽ,
കത്തിയമരുമ്പോഴും,
നീറുന്നചുടുനിശ്വാസം പോലും,
മറ്റാരുമറിയാതിരിക്കാൻ പാടു,
പെടുന്നൊരു പാവം,
നെരിപ്പോട്.........

ചൂളപോൽ കത്തി,
അഗ്നിയിൽ ശുദ്ധി നേടി,
ഒരുപിടി ചാരമായിമാറിയെന്റെ,
സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങളെ,
മൌനരാഗങ്ങളെ,
കൈക്കുബിളിൽ കോരിയെടുത്തു,
നിനക്കണിയുവാൻ,
നല്കിടാം ചുടുഭസ്മമായ്‌.......

കറുത്തപുകയായ്,
ഉയർന്നുമറഞ്ഞതെൻറെ,
വെളുത്തമൃദുല,
മോഹങ്ങളായിരുന്നു....
അഗ്നിയിൽസ്വയം എരിഞ്ഞു,
വെണ്ണീറായതെൻറെ,
പ്രതീക്ഷയുടെ ഇളം,
നാമ്പുകളായിരുന്നു.........

ഓർക്കുക നിനക്കായ്മാത്രം,
നിൻറെ ചോരവീണു,
മുളച്ചവിത്തുകൾ,
ക്കായ്മാത്രം സ്വയം,
എരിഞ്ഞു നീറി നീറി,
മൃതിയുടെ കാരുണ്യം,
തേടികാത്തിരിക്കുമൊരു,
പാവം നെരിപ്പോട് ഞാൻ.......

കാലചക്രം

ചുമരിലെ ഘടികാരത്തിൻറെ,
ശബ്ദത്തിനൊപ്പം വിട പറഞ്ഞ,
എൻറെ ജീവിതം......
ഒരിക്കൽ ഞാനും നിന്നെപോലെ,
അടിമയായിരുന്നു ഏകാന്തതയുടെ, നിശബ്ദതയുടെ....
ഈ ശബ്ദതാളത്തിനുള്ളിൽ,
നിന്നും,ഏകാന്തതയുടെ,
ചിതൽപുറ്റുകൾ അടർത്തി,
മാറ്റി പുറത്തെത്തുവാൻ
ഞാൻ ഒരുപാട് കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു....

എൻറെ മുന്നിലെ നിശബ്ദതയെ,
കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്,
ഉയർന്നുകേട്ട ഘടികാര,
സൂചിയുടെ താളത്തിനൊപ്പം,
പിന്നിട്ട ജീവിതത്തിൻറെ,
നിറക്കാഴ്ചകൾക്ക്,
ഇന്നും നിറനിലാവിൻറെ,
അഴകാണ്......

നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു പങ്കിട്ട,
നിശബ്ധതയിലേക്ക്,
ഏകാന്തതയിലേക്ക്,
നീ നിൻറെ സൂചികൾ, പിന്നിലേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു,
കൊണ്ടുപോകുമോ എന്നെ....‌
ഇല്ല...എനിക്കറിയാം,
നീയത് ചെയ്യില്ലെന്ന്......

നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടിരുന്ന,
ആ നിശബ്ധതയിലേക്ക്,
ഇനിയൊരു മടങ്ങി പോക്ക്,
ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം,
എങ്കിലും ആ ഏകാന്തതയെ,
ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു,
ഒരിക്കൽ നിന്നെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടതുപോലെ.......